ritskovanvliet, 11 augustus 2010
Indonesië , Tondano/Sul 31°

Over afscheid nemen en Yanto bezoeken

Stevige regenbuien, Dikke druppen op het gezicht van Hugo Borst (Schieten op Volkert vd G.). Dus tijd om internet op te zoeken. Ben aardig achterop met verslagen, maar ga volgende week in Leeuwarden gewoon door. Het is hier allemaal zo belabberd traag, als je al een verbinding hebt. Ik pak het op bij vorige week dinsdag.
Wat een afscheid van de meiden in Amurang. Watse zag het al aankomen en vertrok een kwartier eerder, om zeker te zijn dat hij zijn afspraak zou halen. Het neemt veel tijd, zoenen, omarmingen, tranen drogen, foto’ s per 2/3/4 kids, dankwoorden, emailadressen uitwisselen, kadootjes ontvangen. Een half uur later dan gepland de groepsfoto en dan de auto in. Nog een paar aaien door het raam heen, al rijdend uit de deur hangen en zwaaien tot de auto de hoek om is. Vooral Dorien had het moeilijk, omdat zij, na twee jaar, volgend jaar niet weer terugkomt. “ Ik zie deze kinderen dus nooit weer”
Aan het afscheid kun je merken dat het Celine, Christa en Dorien enorm veel gedaan heeft.Het is een onuitwisbare ervaring die zeker invloed heeft op hun nog prille leven. Je weet dat je al heel veel kan betekenen voor anderen, dat je dus ook bij hun een levensbepalende ervaring neerzet. Een duw in de richting van een acceptabele toekomst. Het kan niet anders dan dat het team ge”infecteerd is door het Amurangvirus. Onze stichting is zeker geen kerk, maar onze vrijwilligers zullen altijd de Amurangboodschap uitdragen: “ geef deze kinderen en jongeren een kans nu en in de toekomst, zodat zij later zelf kunnen bijdragen aan een beter leef- en werkklimaat in Indonesie.”
Mijn afscheid de volgende dag was een stuk rustiger. De kinderen waren vrij en op de tuin aan het werk. Toch was het bijzonder omdat ik sister Pauline voor het laatst in Amurang zag. Zij gaat in December naar haar geboorteeiland Flores om een nieuw project op te starten. Watse en ik hebben deze week uitgebreid gesproken met het nieuwe hoofd van het tehuis sister Elise en haar assistent sister Esperanza. Over hoe alles ontstaan is, dat mijn jong gestorven moeder uit Amurang kwam, dat wij de kinderen ook volgen als ze uit het tehuis zijn en dat het onderhoud van het gebouw (in tegenstelling tot de cultuur) iedere keer een belangrijk agendapunt is. Verder willen we weer pogingen doen om de grond naast het tehuis te kopen. Helaas ruikt de eigenaar geld, omdat hij weet van onze betrokkenheid.
Na de traditionele afscheidsfoto ga ik met Max naar pastor Yanto, de voorganger van pastor Frans. Een enorm charismatisch persoon. Daar waar sister Pauline eerst aarzelde om zomers een vijftal Nederlanders over de vloer te krijgen, zag hij het nut van het Creaproject. “My children have to talk with girls and boys from other countries. Not only to practice their English, but also to get inspired and motivated to product their own future.” Hij zit nu in Tondano en runt daar een kleine school met kindertehuis en een parochie. Hem bezoeken geeft je een energyboost. In zijn spijkerbroek met D&G-bril op is het een man van de wereld. Hij leest Engelse literatuur (Da Vinci Code) en Amerikaanse managementboeken (Public speaking for success). Dan in de avond bij mensen aan huis trekt hij zijn habijt aan en is hij een priester die preekt met humor, dagelijkse voorbeelden en interactie. Het maakt elke keer weer indruk op mij.
Hem zien, geeft je ook een dilemma. Immers hij heeft ook hulp nodig om de faciliteiten in Tondano te verbeteren. Ook hier zijn kansarme kinderen die een toekomst verdienen. Maar Watse en ik (en de rest) kunnen geen twee projecten trekken. We zijn naarstig op zoek naar iemand die dit op wil pakken. Wij willen wel adviseren. Als je de stappen van onze stichting volgt, dan is Yanto in dik twee jaar een stuk verder. Zijn eerste stap was ik bij. Hij nam mij mee naar de bisschop met de vraag of de kerk de aankoop van een stuk grond wil financieren. Na het lezen van zijn plan, was er een ja. De start is er dus. Vervolgens deed ik het verzoek tot toestemming om Yanto volgend jaar april naar Nederland te krijgen. Ook die goedkeuring werd gelijk gegeven.Goedgemutst gingen we naar de Big Mall om er eentje op te drinken (koffie dus). En wie troffen we daar? Gerard, Celine, Christa en Dorien. Waren nog even te shopppen voordat zij vanaf Bunaken via Manado weer terugvliegen. Was dat toeval of toch niet?
De cirkel van dit verhaal is rond. De volgende blog zal gaan over vergeten toeristische plekken, goochelen in het tehuis en een wandeltocht met de kids.
Meer info over Amurang: amurang.nl
Meer info over Ritsko: twitter.com/ritsko

Verras Ritsko in Indonesië met een belletje via HalloBuitenland.nl